Streszczenia czyli wiedza w pigułce.
Napisał wielkiszu, październik 31st, 2008Streszczenie to znaczy zmiana dziełamające na celu zmniejszeniu jego objętości przy zachowaniu wyróżniających elementów jego wiadomości,w przypadku streszczeń dzieł literackich podstawowych elementów fabuły. Metody streszczenia zależą od typu streszczanego tekstu i funkcji jaką ma pełnić streszczenie.
Streszczenie jest to bardzo użyteczny rodzaj wypowiedzi pisemnej. Pomaga nam przy gromadzeniu materiału do większej pracy szkolnej, naukowej, dziennikarskiej itp. Przed stworzeniem streszczenia należy przeanalizować uważnie tekst - książkę, artykuł, referat itp. poznać zdarzenia, fakty, dokumenty, które mamy zamiar zaprezentować. Następnie w formie planu czyli po kolei zapisujemy przebieg akcji, wiadomości o bohaterach, ich poglądy na różne sprawy. Szczególną uwagę zwracamy na styl i właściwości utworu.
Do większych prac gromadzimy materiał z wielu źródeł i z każdego tworzymy notatki w formie streszczenia oraz przytaczamy myśli wybitnych autorytetów wypowiadających się na dany temat. Średniowiecze jest to czas w historii i kulturze europejskiej, zawierający się między antykiem a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone, szczególnie w przypadku cezury początkowej. Najogólniej przyjmuje się, że jest to okres historyczny od upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego i wielkiej wędrówki ludów, do momentu wielkich odkryć geograficznych.
Nazwa okresu wziełą się z nazwy środka epoki łacińskiego określenia medius aevus (średni wiek), lub media tempora (wieki średnie). Została wprowadzona jeszcze w samym średniowieczu przez pobożnych chrześcijan, którzy wierzyli, że czasy, w których żyli, za interwał między pierwszym, a drugim przyjściem Chrystusa, Jezusa, Zbawiciela. W XV i XVI wieku odwołali się do niej włoscy uczeni, pragnąc wyróżnić “wieki średnie” jako ciemny okres, oddzielający ówczesne czasy od w ich mniemaniu najlepszej epoki starożytności.
Średniowiecze stworzyło uniwersalną kulturę, przeplatającą elementy antycznej kultury Rzymian, kultur barbarzyńskich (Germanów, Celtów, Słowian i innych), silnych wpływów chrześcijańskich, kultury arabskiej oraz elementów oryginalnych.
Nazwa romantyzm pojawiła się w I połowie XIX w. i utworzona została od wcześniej już używanego przymiotnika romantyczny, oznaczającego coś niepodobnego do teraźniejszości, niezwykle pięknego, oddziaływującego na emocje, podniecającego umysł, coś niesamowitego. Pojęcie “romantyzm” używany był i jest nadal w sposób bardzo wieloznaczny. Jego kategoria psychologiczny oznacza pewną postawę człowieka wobec świata. Romantyk to marzyciel i idealista, człowiek uczuciowy.
Zasadniczy role na narodziny tego prądu wywarły zmiany cywilizacyjne, społeczne, polityczne, filozoficzne i obyczajowe zapoczątkowane przez rewolucję 1789 we Francji. Romantyzm połączył oświeceniowe wartości z antyfeudalnymi hasłami demokratycznymi, przyznającymi suwerennej jednostce ludzkiej prawo do podejmowania decyzji o własnym losie i do dezaprobaty wbrew społeczeństwu, co doprowadziło do pojawienia się typu romantycznego bohatera.
W tym samym czasie tworzyła się nowoczesna świadomość narodowa, nadając romantyzmowi w niektórych krajach barwę patriotyczną. Zwrócono się w stronę historii (głównie średniowiecznej), postrzeganej z sympatią, ale także odbieranej jako proces zawiły, dramatyczny, a nawet tragiczny, wymagający licznych krwawych ofiar (np. polski mesjanizm). Hołdowano postawom konserwatywno-religijnym i zachowawczo-narodowym bądź liberalno-rewolucyjnym. W opozycji do dotychczasowej kultury dworskiej i stanowej romantycy sięgali z zasobów ludowych, tworząc nowożytną kulturę mieszczańską, która ukształtowała ostatecznie oblicze kulturowe XIX w.
Ostatnio komentowane